Volkse Figuren

De bijdrages van de Jemme gaan over de pure voetbalbeleving. Vaak op verplaatsing, maar in dit geval op onze eigenste Bosuil. Een ode aan de ‘figuren’!

Wat maakt een club een volksclub?

Doorgaans schermt men dan met termen als toegankelijkheid, samenhorigheid, gemeenschapszin, identiteit en dies meer.

Voor mij is het antwoord even simpel als kort: het volk. Net als bij volkscafés, niet alleen het interieur telt maar bij uitstek de mensen die dat interieur tot leven brengen. Als je In De Vetten Os binnenstapt in Leuven op een zondagavond en je ziet daar een kerel slowen met een Saint-Bernard alsof dat de normaalste zaak ter wereld is, dan weet je dat je in een volkscafé bent beland.

Volk dat op welke manier dan ook niet helemaal in het opgelegde maatschappijplaatje past, waar er nog hoeken aan zijn of net een hoek ontbreekt, volk dat vertier zeer hoog in het vaandel draagt en zich volledig durft over te geven aan de passie voor een club. Noem het figuren (geenszins pejoratief bedoeld, wel integendeel!) die de club kleur geven onderwijl niet geheel binnen de lijnen kleurend. Kleurrijke figuren derhalve en hoe meer, hoe volkser de club wat mij betreft.

In die optiek zit het wel redelijk snor bij de Royal Antwerp Football Club. Er is in al die jaren nog geen wedstrijd voorbijgegaan alwaar ik mijn hart niet heb opgehaald aan fratsen en uitlatingen van figuren allerhande.

Thierry Charmeur

Zo zat er eind jaren negentig een zekere Thierry in onze buurt op Tribune 2. Mager, niet al te groot, lang sluik haar in een paardenstaart, een old school snor, gehavend gebit en niet reuzevriendelijk bejegend door de tand des tijds. Erg vriendelijke kerel maar doorgaans dermate beschonken dat hij de match niet naar behoren kon volgen hetgeen vaak resulteerde in kreten en commentaren die redelijk naast de kwestie waren. Eén keer dienden we hem de uitslag mede te delen na het laatste fluitsignaal alvorens hij naar beneden waggelde en zijn bocht in de trappengang dusdanig breed pakte dat hij op de trap naar boven aan de andere kant belandde.

Andere keer had een meisje in ons gezelschap iets aan haar voet/been waardoor ze krukken meezeulde en daar was Thierry uiteraard binnen de korste keren over gestruikeld. Hij excuseerde zich uitgebreid en nam prompt de taak op zich om iedereen die onze rij passeerde te attenderen en haar te behoeden voor pijnlijke contacten. Dit hoffelijk gedrag werd door zijn maten beloond met een luidkeelse “Thierry Charmeur! Thierry Charmeur! Thierry Thierry Thierry Charmeur!” waar onze groep dan kirrend van plezier op inpikte.

Fonne en Dokus

Tribune 1 herbergde eveneens enkele heerlijke figuren zoals Fonne en Dokus. Zo volgde ik in 2011 eens een wedstrijd tegen Boussu-Dour op uitnodiging vanop Tribune 1. Nooit gedacht dat ik mij daar dermate zou amuseren. Zat net boven het staanvak waar Fonne en zijn kornuiten tweewekelijks de show stalen. Zelfs de vaste tribune 1-gangers gaven aan dat hij extreem in vorm was. Ik heb toen van de eerste helft amper iets gezien, van het spektakelstuk van Fonne en de zijnen des te meer. De andere protagonisten waren een kerel geheel in jeans gehuld en voorzien van geweldige klak die hij ongewild op zulke wijze droeg dat hij door een 17-jarige als hip zou aanzien worden alsook de alombekende rastafari Dokus.

Ongelooflijk wat een kilometers die gasten aflegden tijdens een match. Ik had hun hartslagmeter na de match wel eens willen vergelijken met dat van pakweg Darko. Geen minuut stonden ze op dezelfde plaats al had dat vaak te maken met corrigerende uitvalspassen geïnitieerd door nefaste alcoholische evenwichtsafname waardoor ze ineens vijf treden lager stonden en een veelvoud daarvan bezigden om hun oorspronkelijke plaats in te nemen.

Wat me daarvan nog is bijgebleven:

• Kerel met jeans die na een betwiste inworp zijn bijna volle pint Mr Burns-gewijs richting veld keilde waarbij deze twee meter verder op de ijzeren baar kletste en ei zo na op Fonne caprioleerde, overigens niet opgemerkt door deze laatste.
• Fonne die plots aan de rechterkant van het vak in de hekken hing en de supporters van Boussu-Dour minutenlang begon uit te schelden terwijl hij die van die positie volgens mij niet eens kon zien.
• Kerel met jeans die niet veel later in een hevige colère schoot (vraag me niet waarom) en even op het matje werd geroepen door Fonne die leek aan te geven dat dergelijk scheef gedrag niet aan de orde was.
• Op het einde van de eerste helft hoorde ik een repetitief geluid dat ik nog het best kan omschrijven als het geluid dat geproduceerd wordt wanneer er in een pornofilm overijverig wordt doorgebeukt (hm, hier kom ik niet goed uit). Bleek het geluid afkomstig van Dokus die aan een hallucinante frequentie zijn linkerhand op zijn rechter bovenarm kletste teneinde de scheidsrechter te voorzien van 648 fuck you’s per minuut.
• Tijdens de rust stond ik in de socio en zag Fonne aan ijltempo met een Bolleke richting uitgang bewegen onderwijl een streep De Koninck recht voor zich uitbrakend die met zulke kracht werd gelanceerd dat hij geen spatje op zichzelf kreeg en dat zelfs niemand dat had opgemerkt (behalve mijn kompaan en ik dan). Een fenomenaal staaltje low profile kotsen!
• De tweede helft was minder spectaculair aangezien de mannen door hun beste krachten heen zaten na een zeer intensieve eerste helft, getuige Fonne die na het vieren van de 2-1 minutenlang stond na te hijgen.
• Zo lopen er ongetwijfeld nog vele figuren rond op de Bosuil, de ene al wat bekender dan de andere.

Gino

Veruit de meest gekende is uiteraard cultlegend Gino (moge zijn ziel luid rusten). Met grote voorsprong de graafste en schoonste supporter die ik ooit heb mogen kennen.

Mijn eerste kennismaking met Gino was van visuele en unilaterale makelij. Enkele dagen na de verloren finale op Wembley moesten de Reds nog vol aan de bak in de laatste match tegen Club Luik om Europees voetbal te bewerkstelligen. Sportweekend wijdde daar een korte reportage aan met ondermeer een interview op Tribune 2 met een zekere Gino (in een Celtic shirt) die zinspeelde op het wispelturige aanwezigheidskarakter van de Antwerpsupporter. Met 20000 naar Wembley en vier dagen later 9000 man op de Bosuil wat voor die tijd dan nog redelijk veel was. Zijn charisma maakte toen al een onuitwisbare indruk op mijn veertienjarige zelve.

De jaren nadien was het contact nog steeds eenzijdig maar dan van auditieve aard zoals bij het gros van de supporters. Geen ziel op de Bosuil wiens trommelvliezen niet bewerkt zijn door flukse trillingen die hun oorsprong vonden in Gino’s keel.

De onnavolgbare dirigent van het Tribune 2 koor die een song zonder aarzelen afwisselde met een tirade aan het adres van ploeg en spelers op momenten dat het niet draaide. In de donkere jaren en zeker in tweede klasse richtte zijn heerlijke uitbarstingen zich meer en meer naar de supporters waarbij het “FOKKING SHIT!”, “KLOEWTZAKKE!” en “FOKKING BASTARDS!” repertoire werd gecombineerd met “TREKT OLLE BAKKES OEWEPE!”. Het bestuur ontglipte evenmin aan zijn toorn in de langdurige protesten tegen Wauters en de zijnen.

De eerste echte ontmoeting was in 2007 op een zondagochtend in Tienen toen dirty harry en ik hem tegen het lijf liepen op zoek naar (hoe kan het ook anders) een volkscafé om verder in te pilsen. We haakten ons wagonnetje aan de Ginotrein en dat zouden we blijven doen. Op die trein zat steeds al een handvol kompanen waarvan de samenstelling nogal eens wisselde. De eerste jaren in tweede klasse vooral gasten als den Dude (“Lange” zoals hij hem noemde), keving, Kurt en Balou (rust evenzeer in vrede), later voornamelijk Mitch en Benji en de laatste jaren ook mannen als Vinnie, Rich, Hans, Jef, Gert en dan vergeet ik er ongetwijfeld nog een hoop. De enige constante metgezel was Wim of “den Tich”, evenzo een fantastische kerel, immer rustig en goedgemutst, die Gino bijtijds tegen zichzelf beschermde op momenten dat de emoties wat te hoog oplaaiden. Al lukte dat niet altijd. Zo sukkelde hij op Schiervelde ooit in een onbewaakt moment op het veld hetgeen hem onverbiddelijk een stadionverbod opleverde.

Als wij om 9u of 10u arriveerden op een zogehete zuipverplaatsing hadden Gino en co meestal al enkele kroegen achter de kiezen. Die liet hij dan meteen zien op zijn fototoestel want van elk café werd zonder uitzondering een foto getrokken. Binnen de kortste keren was hij ook aan de klap met de tapper en/of de lokale stamgasten. In bepaalde regionen was dat eerder een monoloog wanneer ze geen snars leken te begrijpen van zijn discours maar dat deerde hem allerminst. Heerlijk onbezonnen tijden waren dat, vaak een etmaal vol pret met een kroegentocht voor en na de match.

Eten was uit den boze (“We zen hier ni veu te freite!”), zuipen een must. Een klassieke vraag van Gino was “Zedde al in X geweest?” waarbij X elke mogelijke gemeente of stad in België of daarbuiten kon zijn. Onafhankelijk van het antwoord volgde dan steevast “Daar kunde goe zoape!”. Groot was dan ook onze verbazing toen hij op een keer “Zedde al in X geweest?” op misnoegde en verontwaardigde wijze vervolgde met “Daar kunde ni goe zoape.” . Helaas weet ik niet meer over welke plaats hij het toen had.

In den beginne kon hij onze nochtans niet zo moeilijke namen niet onthouden en werden we makkelijkheidshalve gedoopt als “de mannen van Leuven” en dat waren we op het einde nog steeds ook al woonden we al lang niet meer in Leuven.

Gaandeweg werden we toch met onze voornaam aangesproken en dat was een hele eer voor dat veertienjarig manneke in mij. In mijn beleving kwam dat ook nadat ik hem had verteld over die reportage in Sportweekend en zijn Celtic shirt waarvan hij zeer aangenaam verrast was dat ik dat nog wist.

Met de Ginotrein zijn we in tweede klasse zowat overal in België geweest: Leuven, Tienen, Beveren, Sint-Niklaas, Deinze, Doornik, Ronse, Lommel, Turnhout, Wetteren, Lier, Geel, Visé, Eupen, Heist-Op-Den-Berg, Dour, Herentals, Overijse, Tubize, Aalst, Moeskroen, Oudenaarde, Charleroi, Dessel, Woluwe, Roeselare, Bergen, Temse, Sint-Truiden, Oostende, Brussel, Brugge maar ook over de grens in Bristol, Birmingham, Falkirk en Luton.

Na de promotie was het helaas een pak minder daar zij meer en meer met de bus op verplaatsing gingen al kwamen er dan wel geweldige Europese aways en twee bekerfinales bij. In Barcelona kregen we dan het verschrikkelijke nieuws van zijn uiteindelijk fatale ziekte te horen.

Ondanks het feit dat we veelal door Antwerp op een absolute schijtmatch werden getrakteerd, betrof elke trip één groot feest met een aantal absolute uitschieters maar dat is voor een andere keer.

Misschien toch nog enkele woorden over de away naar Overijse in 2014. Dat was voor ons redelijk bij de deur en stond dus met stip genoteerd om er een uit de kluiten gewassen lap op te geven. Daar in de loop van de voormiddag aangekomen na een tragikomisch bezoek aan het Faillissement in Duisburg, destijds uitgebaat door ene Didier Segers, bleken Gino en gevolg al van voor 8u op schok wat uiteraard werd gestaafd middels een resem foto’s. Een hoop pinten later dienden we met spoed te verkassen teneinde tijdig op de match te geraken. Ik herinner me dat we de weg niet goed vonden, een speeltuin doorkruisten en op het einde bij de schommels een helling op moesten. Het moet een fraai beeld zijn geweest voor ouders en kinderen om daar een handvol volwassen dronkaards allesbehalve gezwind naar boven te zien kruipen.

Tweede helft waren we Gino plotsklaps kwijt en het duurde even vooraleer we hem helemaal aan de andere kant opmerkten achter de goal. Niet veel later geschiedde dan het welbekende akkefietje met Jorn Brondeel waarbij Gino in zijn dronkenschap en agitatie over het wederom erg moeizame spel tegen een vierdeklasser in een balworsteling verzeilde waarna onze keeper tot ieders verbazing een rode kaart onder de neus kreeg.

Mijns inziens een actie in een vlaag van zinsverbijstering met uiteraard geenszins de bedoeling de ploeg of club te schaden alsmede een redelijk belachelijke reactie van de scheidsrechter. Hij was er het hart van in maar ik ben hem er nog uiterst dankbaar voor omdat het naast een zalige anekdote ook één van de heerlijkste foto’s uit de voetbalgeschiedenis opleverde.

Gino kreeg toen een hoop stront over zich heen, zo ook op het forum van De Vierkante Paal waar velen om een stadionverbod schreeuwden. Heb het nog eens opgesnord en kwam daar deze post van één of andere Jemme tegen:

“Zoals immer tieren de moraalridders welig na zulk incident.

Een kleurrijk figuur als Gino hoort net helemaal thuis op Antwerp! Saaie boel wordt het als we het volkse volk uit onze volkssport gaan weren.”

Daarop volgde onderstaande repliek (van Tom Deurne):

“Natuurlijk, zulke verhalen komen al 10 talle jaren voor op onze club. Hoeveel wij nog aflachen met taferelen van 15 – 20 jaar geleden, dat maakt het toch allemaal plezant. Ik herinner mij geen verhalen van 2 fienen die 15 jaar geleden nen thee citroen aant drinken waren op den tribune.”

Hiermede is de cirkel rond me dunkt in dit stuk over de Royal Antwerp Football VolksCultClub.

Ik kan alleen maar hopen dat onze club tot het einde der tijden liefdevol gekleurd blijft worden door fantastische figuren als Thierry Charmeur, Fonne, Dokus en bovenal Gino.